Showing posts with label நாம்... Show all posts
Showing posts with label நாம்... Show all posts

Monday, May 31, 2021

விதைப்பந்துகளை மீளுருவாக்கம் செய்யும் ஆய்வறிவாளன் றியாஸ் அகமட்

 - து. கௌரீஸ்வரன்



திரு றியாஸ் அகமட் அவர்கள் கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பை நிறைவு செய்து அப்பல்கலைக்கழகத்திலேயே விலங்கியல் துறையில் விரிவுரையாளராகப் பணிபுரிந்து தற்போது இலங்கை தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் விலங்கியல் துறையில் சிரேஸ்ட விரிவுரையாளராகக் கடமையாற்றுகின்ற ஓர் ஆய்வறிவாளர்.

விலங்கியல் துறையினைச் சேர்ந்தவராக இவர் இருந்தாலும் படிக்கும் நாட்களிலும் விரிவுரையாற்றும் காலத்திலும் கலைத்துறையினருடன் குறிப்பாக நுண்கலைத்துறையினருடன் மிகவும் நெருக்கமான தொடர்புகளைப் பேணிய ஒருவராக இயங்கியவர் இன்றும் இயங்கி வருபவர்.

இதன் காரணமாக விலங்கியல் துறை சார்ந்த ஆய்வறிவுடன் கூடிய சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றினை இவர் பல்கலைக்கழக நாட்களிலே வெளியிட்டார். விலங்கு நடத்தைகள் எனும் பெயரில் இச்சிறுகதைத்தொகுதி மூன்றாவதுமனிதன் வெளியீடாக வெளிவந்துள்ளது. இச்சிறுகதைத் தொகுதியில் உள்ள பெரும்பாலான சிறுகதைகள் குரங்குகள் மற்றும் விலங்குகள் பற்றிய இவருடைய ஆய்வில் கண்டறியப்பட்ட விடயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையாகவே உள்ளன. 

இத்துடன் சரிநிகர் பத்திரிகையில் இவர் எழுதிய சூழலியல் ஏகாதிபத்தியம் பற்றிய கட்டுரைகள் மிகவும் முக்கியமானவை இவையும் நூலாக வெளிவந்துள்ளது. 

இவ்விதமாக கலை, இலக்கியம், சூழலியல், பண்பாடு, பெண்ணிலைவாதம், அரசியல், விஞ்ஞானம், விவசாயம், விலங்கியல் எனப் பல்துறைகள் சார்ந்தும் அதிக ஆர்வத்துடனும் பிரக்ஞையுடனும் செயலாற்றி வரும் ஒரு ஆய்வறிவாளராகிய திரு றியாஸ் அகமட் அவர்கள் அண்மைய வருடங்களிலிருந்து முன்னெடுத்து வரும் செயற்பாடாக விதைப்பந்துகளை விதைக்கும் நடவடிக்கை விளங்கி வருகின்றது. 

உலகின் மனிதகுல வரலாற்றில் நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே புழக்கத்தில் இருந்துள்ள இந்த நடைமுறையினை திரு றியாஸ் அகமட் அவர்கள் நாம் வாழும் இந்தப் பூமியில் மீண்டும் பயில்வுக்குக் கொண்டுவர முயன்று வருகின்றார். 

ஒரு ஆராய்ச்சியாளருக்கே உரிய பண்புகளுடன் தான் கற்பிக்கும் மாணவர்களுடன் விதைப்பந்துகளை உருவாக்கும் செயற்றிட்டத்தை பரிசோதனைகளூடாக நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கி முன்னெடுத்த போது வெற்றிகரமான நிலையினை அடைந்ததுடன் இன்று மெல்ல மெல்ல இதன் தேவையும் முக்கியத்துவமும் உணர்ந்த ஆக்கபூர்வமான மனிதர்களால் வலிமையடைந்து பரவலாக்கம் பெற்று வருகின்றது.

விதைப்பந்துகள் செய்து விதைக்கும் முறையினைப் பற்றி தான் ஆக்கியுள்ள விதைப்பந்துகளை விதைப்போம் எனுந் தெருவெளி 
நாடகத்தில் பின்வருமாறு விபரித்துள்ளார்.

'ஐந்து பங்கு களியும், ஒரு பங்கு சாணமும்,
ஒரு பங்கு சேதனப் பசளையும் கலந்து
ரொட்டிக்கு மாவு பிசைவது போல பிசைய வேணும்
பிசைந்த பின்னர் பந்துகளாக அவைகளை நாங்கள் ஆக்கிட வேண்டும்
ஆக்கிய பந்துள் நமக்கு உகந்த மரங்களின் விதைகளை வைத்திடல் வேண்டும்
விதைகளை வைத்ததும் விதைப்பந்தெனவே பெயரும் சூட்டி அழைத்திடல் வேண்டும்
ஒரு நாள் நிழலிலும் ஒரு நாள் வெயிலிலும் குளிர்த்தி உலர்த்தி எடுத்திட வேண்டும்'

பந்து வந்தது விதைப் பந்து வந்தது
பந்து வந்தது விதைப் பந்து வந்தது
வரட்சியை ஒழிக்க பந்து வந்தது
விருட்சங்கள் ஆக்கும் பந்து வந்தது
மண் வளத்தைக் காக்க வந்தது
மண்சரிவைத் தடுக்க வந்தது

சரி சரி இந்த விதைப்பந்துகள எப்ப எவ்வாறு நிலத்தில விதைக்கிற?

மழைகாலம் தொடங்குவதற்கு முன்னால் விதைக்க வேணும்

நாம உள்ளுரிலயும் வெளியூர்களிலயும் சுற்றுலாச் செல்லும் போது விதைக்கலாம்!.

நீண்ட பிரயாணங்கள், நடை பவனிகள் செல்லும் போதும் தேவையான இடங்களில விதைக்கலாம்!

மலைகள் ஏறும் போதும் விதைப்பந்துகள விதைக்கலாம்!

வீசிய விதை ஒரு ஆண்டு வரை பாதிப்பில்லாமல் விதைப்பந்தினுள் இருக்கும்

மழை பெஞ்சி
களி கரைஞ்சி
விதை முளைச்சி;
விரைவாக மரமாகி
பெரும் வனமாகும்.

வளர்ந்தால் மரம்
இல்லையேல் மண்ணுக்கு உரம்'

என இலகுவாகவும் எளிமையாகவும் முயற்சியுள்ள மனிதர்கள் அனைவராலும் செய்யக்  கூடிய நடைமுறைச்சாத்தியமான ஒரு செயல்முறையாகவும் முன்மொழிகின்றார். இதுவே இச்செயல்வாதத்தின் முக்கியத்துவமாகும்.

நவீன உலகமயமாக்கலின் சூழலியல் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர் கொண்டு நமது சூழலின் பேண்தகு தன்மையினை பாதுகாக்கும் வகையிலான தாவரவியல் மீளுருவாக்கச் செயற்பாடாகவே இந்த விதைப்பந்துகளை விதைக்கும் நடைமுறை அடையாளங் காணப்படுகின்றது. 

பின்காலனித்துவ பின்நவீனத்துவப் பின்னணியில் சமூகந்தழுவிய மீளுருவாக்கல் செயற்பாடுகள் குறித்த ஆழ்ந்த அறிவும் அதுசார்ந்த சிந்தனையும் தேடலும் மிக்க ஆய்வறிவுச் செயற்பாட்டாளராக திரு றியாஸ் அகமட் அவர்கள் பயணித்து வருவதன் பிரதிபலிப்பாகவே இந்த விதைப்பந்துகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டு மீளுருவாக்கம் பெற்றுள்ளன எனலாம்.









Tuesday, June 2, 2020

#கதைவாசிப்பு_2020_8 'கிருஸ்ணபிள்ளை'

#கதைவாசிப்பு_2020_8

கதை –  கிருஸ்ணபிள்ளை
எழுத்து – அம்ரிதா ஏயெம்
புத்தகம் – விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள் 
(சிறுகதை தொகுப்பு)




       இச்சிறுகதை தொகுப்பில் வந்திருக்கும் 3-வது சிறுகதை. ‘கிருஷணபிள்ளை’. இப்பெயரை இரண்டாக பிரிக்கலாம். கிருஷ்ணன் என்றால் கடவுள் என்றும் பிள்ளை என்றால் மகன் என்றும் நினைத்துக்கொள்வோம். ஆக இது கடவுளில் குழந்தை என இப்போது புரிந்துக் கொண்டோம். சரியா? நாம் யாரையெல்லாம் கடவுளின் குழந்தை என்போம்? ஆதரவற்றோர் இல்லங்களில் இருக்கும் குழந்தைகளை, தாய் தந்தை யாரென அறிந்திடாத குழந்தைகளைத்தானே கடவுளின் குழந்தைகள் என்போம். எத்தனை முரண். கடவுளில் குழந்தை என்றாலும் அது சக்தி வாய்ந்த குழந்தையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை இவ்வாறான குழந்தைகளாகவும் இருக்கலாம்.

    ‘விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள்’ தொகுப்பில் இதுவரை படித்த மூன்று கதைகளிலுமே கதைக்கும் அதன் தலைப்பிற்கும் அத்தனை பொருத்தமாக அமைந்துவிட்டிருக்கிறது.

    இக்கதை நேரடியாக சிறுவன் ஒருவன் தன் நிலமையைச் சொல்லிச்செல்வதாக அமைந்திருக்கிறது.

   கிருஸ்ணபிள்ளை , விடுதி உணவகத்தில் வேலை செய்யும் பத்து வயது சிறுவன். தொடக்கமே அவனுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்கள் வழி தாம் எவ்வாறான சூழலில் வாழும் சிறுவன் என்பதை வாசகர்கள் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. 

    இங்கும் பல இடங்களில் சிறுவர்கள் வேலை செய்வதைப் பார்க்கலாம். கூடுதலாக அச்சிறுவர்கள் அவர்களுக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்காகவோ வேலை செய்பவர்களாக இருப்பார்கள். தனக்கென்று குடும்பமோ கல்வி அறிவோ கிடைக்க பெறாதவர்கள். ஒரு ‘சின்டிகேட்’ இருக்கிறது. ஆதரவற்ற இடங்களில் இருந்து பிள்ளைகளைத் தத்தெடுக்கிறார்கள். அல்லது வேறு ஏதோ வழியில் பிள்ளைகளை கடத்தி வருகிறார்கள். அவர்களுக்கான அடையாளங்களை அழிக்கிறார்கள். அடி உதையில் அந்த பிள்ளைகள் அடிமைகளாக ஆகிவிடுகின்றார்கள். அவர்களிடம் சில பொருட்களை கொடுத்து விற்பனை செய்ய அனுப்புகிறார்கள். அவர்களும் தாங்கள் கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை அப்படியே சந்திக்கின்றவர்களிடம் ஒப்புவித்து கருணை மழையை பொழிய வைக்க முயற்சிப்பார்கள்.

“அப்பா செத்துட்டாரு”

“அம்மாக்கு கேன்ஸர்”

“வீட்டுல கஷ்டம்”

“நான் தான் ஊதுபத்தி சாம்பராணி வித்து குடும்பத்தை பார்த்துக்கறேன்”    

“அக்கா ப்ளீஸ் கா சாப்ட கூட காசு இல்லக்கா…”

“ஸ்கூலுக்கு போறேன், பார்ட் டைம்ல ஜாகன் விக்கறேன்”

      இப்படியாக தாங்கள் அடி வாங்கி மிதி வாங்கி பயந்து பேசிய வார்த்தைகள் எல்லாம் கொஞ்ச நாளில் அவர்களுக்கு பழக்கமாகிவிடுகிறது. அதில் பிள்ளைகளின் சம்பாத்தியம் முழுக்க அவர்களை கண்காணிக்கும் கும்பலுக்கு போகிறது. இருந்தும் இவர்களுக்குக் கொடுக்ககூட ஊக்கத்தொகை இந்த தொழிலில் அவர்களை மேலும் திறன் படசெய்ய வைக்கிறது.

      குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பின், அந்த பிள்ளைகள் இளைஞர்களாகி இதைவிட சில மோசமான வழிகளை த்ததம் வருமானத்திற்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

       அது ஒரு புறம் இருக்க, இவர்கள் சொல்லும் போலி வார்த்தைகள் எல்லாமே உண்மையாகவே சில பிள்ளைகள் சொல்லுகிறார்கள். அவர்களின் கெட்ட நேரம், போலிகளின் எண்ணிக்கைகளால் இவர்கள் குரல் எடுபடுவதில்லை. தக்க உதவிகளும் சரியான சமயங்களில் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை.

    அப்படியான உண்மை குரல் கொண்ட பிள்ளைகளில் ஒருவன் தான் இந்த கிருஸ்ணபிள்ளை.  தான் பிறந்த அதே நாளில்தான் தனது அப்பாவும் 153 பேர்களில் ஒருவராக  கத்தியில் குத்தப்பட்டு இறந்திருகிறார்.

    அம்மாவின் மறுமணத்தில் கிடைத்த அப்பாவும் போதையில் யாரையோ கத்தியால் குத்திவிட்டு போய்விட்டார். குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அம்மாவும் வெளியூர் வேலைக்குச் செல்கிறார். கிருஸ்ணபிள்ளைக்கு பாட்டி மட்டுமே தனக்காக இருக்கிறார். இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியும் அம்மாவிடம் இருந்து எந்த கடிதமும் கிடைக்கவில்லை. கிடைக்கவில்லையா  கிடைக்காமல் செய்துவிட்டார்களா என்பதை புரிந்துக்கொள்ள முடியாத  வயதில் இந்த பிள்ளை என்னதான் செய்யும்.

    ஒரு சிறுவன் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகாமல் இருக்க என்னென்ன காரணங்களைச் சொல்லுவான்?

    ஒரு நாள் விடுப்பு என்றால், இருக்கவே செய்கிறது ‘வயிற்று வலி’. இதனை சொல்லிவிட்டால் பெரிதாக எந்த அடையாளத்தையும் காட்டவேண்டிய அவசியம் இருக்காது. நாமே நம் வயிற்றில் கையை வைத்துக் கொண்டு நம்பவைத்துவிடலாம். ஆனால் கிருஸ்ணபிள்ளைக்கு அப்படி இல்லை.

    பாடநேரத்தில், துப்பாக்கி வேட்டுசத்தம் கேட்கிறது. கூரையில் ஏதோ பட்டு ஓடு உடைத்து நண்பனின் தலையில் விழுகிறது. அடுத்தது சக மாணவனின் காலில் ஏதோ வெடித்து இரத்தம் தெரிக்கிறது. அதுவெல்லாம் பிள்ளைக்கு பீதியை கொடுத்து பள்ளிக்கூட பக்கமே போகாமல் ஆக்குகிறது.

     கதையின் நிறைவாக யாரெல்லாம் கிருஸ்ணபிள்ளையாக இங்கே இருக்கிறார்கள் என சொல்லும் அந்த சிறுவனின் வார்த்தைகள் அவன் மீது இரக்கத்தை மட்டுமல்ல, இரக்கமற்ற போரின் விளைவுகளையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

    தொலைக்காட்சி பெட்டிகளில் போரையும் அதன் வேட்டு சத்தங்களையும் கேட்டு கடந்துவிடக்கூடிய நமக்கு, அந்திலிருக்கும் சிறு வலியைக்கூட வாசிக்கையில் தாங்க முடியவில்லை. அவர்கள் எப்படி யுத்தங்களின் பெருவலியைத் தாங்கி வாழ்வை நகர்த்துகிறார்கள்.? என்கிற ஐயப்பாடு இயல்பாகவே ஏற்படுகிறது.



 இவ்வாறு போலி வார்த்தைகளைச் சொல்லி பொருட்களை விற்கும் கும்பலைப் பற்றி 'மாயமான்கள்' என்ற பத்தி எழுதியிருந்தேன். சிலவற்றைக் குறித்து அதில் விரிவாக இருக்கும்.   https://tayagvellairoja.blogspot.com/2015/12/blog-post_49.html -இங்கு சுட்டி அந்த பத்தியை வாசிக்கலாம். நான் எழுதிய 'ஒளிபுகா இடங்களின் ஒலி'  புத்தத்திலும், 'மாயமான்கள்' பத்தி இடம் பொற்றுள்ளது.

-          தயாஜி

#கதைவாசிப்பு_2020_7 ‘தறு'



#கதைவாசிப்பு_2020_7
கதை –  தறு
எழுத்து – அம்ரிதா ஏயெம்
புத்தகம் – விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள் 
(சிறுகதை தொகுப்பு)


       இச்சிறுகதை தொகுப்பில் வந்திருக்கும் இரண்டாவது சிறுகதை. ‘தறு’. அப்படியென்றால் என்னவென்று கொஞ்ச நேரம் யோசிக்கலானேன். பொதுவாக சிறுகதைகளில் புலப்படாத  சொற்களை உடனே அர்த்தம் தேடுவதில்லை. கதையின் அடுத்தடுத்த பகுதிகளைப் படிக்கும் பொழுது, அது புரிந்துவிடும். அதற்கு முன்னதாக வாசிக்கையில் நாமே கூட சரியாக யூகித்துவிடலாம். ஆனால் நாவலில் அது அத்தனை தூரம் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் நமக்கு அர்த்தம் புரியாத வார்த்தை மீண்டும் நாவலில் வருமா? அந்த தேடல் நமக்கு தொடர்ந்து இருக்குமா அல்லது நாவலில் போக்கில் நமக்கு வேறு சில சந்தேகங்கள் எழுந்துவிடுமா என்பது யூகிக்க முடியாத விடயங்கள்.

      ‘தறு’ என்னும் தலைப்பு இக்கதைக்கு அத்தனை பொறுத்தம். அதனை இலகுவாக இன்னொரு சொல்லில் எல்லோர்க்கும் புரியவைக்கலாம். ஆனால் எழுத்தாளர் அதனை செய்யவில்லை. ஒருவேளை அது அவரது யுக்தியாக இருக்கலாம் அல்லது அது அவர் நிலத்தின் சொல்லாடலாகும் இருக்கலாம்.

      கதை தொடங்குவதில் நல்ல சுவாரஷ்யம் இருந்தது. புதிய களத்தையே இவர் கதைகள் வழி நாம் அறிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. வழக்கமாக கடலில் மூழ்கி முத்தெடுப்பது குறித்து பரவலாக நாம் அறிந்திருப்போம். பார்த்திருப்போம். இக்கதையின் நாயகன் கடலில் மூழ்கி அட்டை எடுப்பதை தொழிலாக செய்பவர்.

கடல் அட்டை
       கடலில் மூழ்கி அட்டையெடுக்கும் வேலையின் நுணுக்கங்களை மிக நெருக்கமாக பார்ப்பது போலவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வார்த்தைகளை மீறி காட்சிகளாக அவை கண்முன் நகர்கின்றன.  கடலுக்குள் குதிப்பதற்கான ஆடை கவசங்களாகட்டும், குடலில் பின்பக்கமாக விழுவதாகட்டும் சிலிண்டரின் வாயுவையும் கவனித்து அதற்கேற்றார்போல ஆழம் இறங்குவதாகட்டும், கடல் அட்டையை பையில் சேகரித்து மேலே காத்திருக்கும் படகுகளுக்கு அனுப்புவதாகட்டும் என சொல்லப்படும் நுணுக்கங்கள் நிச்சயம் புதிய களத்தை நாம் வாசிக்கின்ற ஆவலை ஏற்படுத்தியது.


      கடலில் குதிப்பதற்கு முன்னதாக முதல் நாள் நடந்தவை நாயகனுக்கு நினைவிற்கு வருகிறது. ஆபத்தான தொழில் செய்வதை விரும்பாத மனைவி, அப்பா என்ன வேலை செய்கிறார் என புரிந்துக் கொள்ளாத எட்டு வயது மகள், ஆறுமாத ஆண் குழந்தை என சிறிய குடும்பம். இந்த அபாயத்தை சந்திப்பதுதான் இவர்களை கரை சேர்க்க நாயகனுக்கு உதவுகிறது. இவர்களுக்காக இன்னும் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத வாக்குறுதிகளாக வாசிக்கையில் நம்மை நினைத்துக்கொள்ள வைப்பது கதையின் இன்னொரு தன்மை.

ஆக்ஸிஜன் சிலின்டருக்காக அடமானம் வைத்த குழந்தையின் சங்கிலி, மகளுக்கு வாங்கிக்கொடுப்பதாக சொல்லியிருந்த மிதிவண்டியும் நாயகன் நினைவிலேயே இருக்கிறது. அப்படி இருப்பதுதானே தந்தைக்கான அடையாளம்.  

      ‘உள்ளே போனால் பணம். வெளியே வந்தால் பிணம்’ என  சில இடங்களில் சொல்லப்படும்போதும், தன்னை தாக்க வந்த சுறாவை கையில் வைத்திருந்த துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லும் போதும் இத்தொழிலில் அபாயம் புரிகிறது. ஆனால் கடல் மீது நாயகனுக்கு இருக்கும் அன்பும், தன்னைக் கடலின் மகனாக பார்ப்பதும், ஏதோ ஒரு ஆபத்தை நாயகன் கடந்து தன் குடும்பத்துடன் சேரப்போவதாக நம்பிக்கை கொடுக்கிறார். பின்னர் அவரே அந்த நம்பிக்கையையும் அழித்துவிடுகின்றார்.

       இம்முறை கடலுள் , பலமான நீரோட்டத்தில் நாயகன் மாட்டிக்கொள்கிறார். அதிலிருந்து அவரால் வெளிவர முடியவில்லை. இம்மாதிரி சமயத்தில் நிரோட்டத்துடன் சென்று அதன் வேகம் குறைந்த பின் அதிலிருந்து மீண்டுவிடலாம் என அவ்வாறே செய்கிறார். நீரோட்டம் ஒவ்வொரு முறையும் பெரிய கற்களை மோதும்போது வேகமெடுக்கவே செய்கிறது, அதிலிருந்து பெரும் முயற்சியில் தன்னை பாதுகாக்கிறார்.  தான் தாயாக நினைக்கும் கடலே தன்னை பலிகேட்பதாக தோன்றுகிறது. அந்த நீரோட்டம் எங்கே கொண்டு போகிறது என புலப்படவில்லை. ஆக்ஸிஜனும் எப்போது வேண்டுமானாலும் முடியலாம் என்கிற பீதி ஏற்படுகிறது. அந்த மீதி வாசகருக்குக்கும் கூட வரத்தொடங்குகிறது.

      அதிஸ்டவசமாக, நீரோட்டம் குறைய நாயகன் நீர் மட்டத்திற்கு வருகிறார்.  கரை கண்களுக்கு தெரிகிறது. நீந்த முயல்கிறார், காலில் தசை பிடிப்பு ஏற்படுக்கிறது. காலை அசைக்க முடியவில்லை. கடலில் இருக்கும் போது இப்படி தசைப்பிடிப்பு ஏற்படுது ஆபத்தானது. கால் அசைக்க முடியாமல் நீரில் மூழிப்போக நேரிடும்.

     இப்படி வாசகர்கள் மனதிலும் பதட்டத்தைக் கொடுத்து அதிலிருந்தும் மீண்டு வருகிறார் நாயகன்.

      கடைசியில் இராணுவ முகாமிற்க்கு அருகில் மயங்கி கிடக்கிறார்.  அவர் முகத்தில் பட்டு அவரை எழுப்பிய சூரிய ஒளிதான் அந்த இராணுவ முகாமில் இருக்கும் ராஜபக்சேவையும் சேவகபக்சேவையும் எழுப்பிவிடுகிறது. யோசிக்கையில் அந்த முகாமில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் இந்த பெயராக இதன் கோட்பாடாகதான் இருப்பார்களோ என தோன்றுகிறது. அவ்வொருவருக்கும் பதவி உயர்வு பெறுவதற்கு ‘தறு’ தேவைப்படுகிறது. ஆம் ‘தறு’. எங்கிருந்து அதனை பெறுவது என்பதுதான் அவர்களின் முழு யோசனை.

     ‘தறு’ என்பதற்கு அருகில் நட்சத்திரம் என எழுதுகிறார். தலைப்பிற்கான காரணம் வாசகருக்கு இப்போது புரிந்தால் போதும் என நினைத்துவிட்டார் போல. ஆனால் அதுதன கதையின் போக்கையே மாற்றப்போகிறது.

       கை கால்கள் அசைவின்றி மிகவும் சோர்ந்து போய் கிடந்தவனை நான்கு பேர், தூக்கிக்கொண்டு போகிறார்கள். அதற்கு முன்பாக நாயகன் உடலை  பரிசோதிக்கிறார்கள். முடிந்தவரை தான் யார் என்பதை விளக்குகிறார்.

      அப்போது அங்கு வரும் ராஜபக்சவும் சேவகபக்சவும் நாயகனை வந்து பார்க்கிறார்கள். நாயகனின் கதறல் அழுகை எதுவும் யார் காதிலும் விழவில்லை. ஏதோ பேசி முடிவு எடுக்கிறார்கள். மீண்டும் நாயகன் கிடந்த இடத்திலேயே போட்டுவிடுகிறார்கள்.

       இயற்கை காப்பாற்றிவிட்ட நாயகனின் உயிர் இப்போது இரண்டு பக்சவினது ‘தறி’க்களுக்காக பலி வாங்கப்படப்போகிறது. வயிற்றி ஒரு குண்டும் மார்பின் இரு குண்டுகளும் நாயகன் உடலை துளைக்கிறது.

       இது நாளை எப்படியெல்லாம் செய்திகளாக்கப்படும், தன் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் என்ன பதில் , தன்னை கொன்றவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு காத்திருக்கும் குடும்பம் இருக்குமா என்கிற கேள்விகளோடு உயிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் பிரிகிறது. இப்பகுதியை இன்னும் கூட விரிவாக சொல்லலாம். அப்படியாகத்தான் எழுதியிருக்கிறார். அதனை வாசகர்களே படித்து உணர்வதுதான் நாயகனின் பிரிந்துக் கொண்டிருக்கும் உயிருக்கு நாம் செலுத்தும் அஞ்சலியாக நான் உணர்கிறேன்.

#‘இராணுவ முகாமில் மாட்டிக்கொள்ளும் மனிதன்’ என்ற ஒற்றை வரியிலும் இக்கதையை சொல்லிவிடலாம், ஆனால் அதற்கு வழிவிடாமல் மிகவும் கவனமாக ஆசிரியர் கதையை நகர்த்திகொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

-          - தயாஜி


#கதைவாசிப்பு_2020_6 ‘விலங்கு நடத்தைகள்’



#கதைவாசிப்பு_2020_6 ‘
கதை –  விலங்கு நடத்தைகள்
எழுத்து – அம்ரிதா ஏயெம்
புத்தகம் – விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள்


       தனது பட்டப் படிப்பை நிறைவு செய்ய வேண்டும். அதற்கு நாயகன் ஒரு ஆய்வை செய்ய வேண்டியுள்ளது. அது குரங்குகள் குறித்த ஆய்வு. அதற்காக குரங்குகள் நிறைய இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றுக்கொண்டிருக்கிறார். அவ்விடத்தை அடையாளம் காண்பது குறித்த பயம் அவரிடம் இல்லை. ஏனெனில் அது அவரது சிறிய வயது வீடு இருந்த இடத்திலிருந்து பக்கம்தான்.

       போருக்கு பிறகான பயணம் அது. ஆங்காங்கு போர் விட்டுச்சென்ற வடுக்களும், ஊர் விட்டுச்செல்லாத சீருடைப் படைகளும் இருக்கிறார்கள். கடற்பயணத்தில் நாயகன் காண்பதெல்லாம் இன்னமும் நடந்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது அவற்றையெல்லாம் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பதா அல்லது இயற்கைக்கான  கேடு என்பதா என்கிற ஐயம் மனதில் எழுகிறது.  கடற்படையினரின் அரைமணிக்கு ஒரு முறை நீருக்கு அடியில் செய்யப்படும் கிரனெட் சார்ஜினால் பல மீன்கள் கொல்லப்பட்டு நீரில் மிதக்கின்றன. அவற்றில் பாதியை முகாம்களுக்கு உணவுக்காகக் கொண்டுச் செல்கிறார்கள். மீதி மீன்கள் அங்கேயே மிதந்தவாக்கில் இருக்கிறது.

     தன் ஊரை அடைந்ததும், அவர் தங்க வேணடிய இடத்தை நோக்கி நடக்கிறார். அப்போது அங்கு சீருடை அணிந்த ஆட்கள் வந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். போர் முடிந்துவிட்ட பின்னரும் அங்கு நிலவிக்கொண்டிருக்கும் பயம் காரணமாக நாயகனுக்கு மனதில் பல கேள்விகள் வருகின்றன. அவற்றையெல்லாம் அவர்  நினைக்கையில் வாசிப்பவர் மனதிலும் பயம் தொற்றிக்கொள்கிறது. தன்னை விசாரித்த சீருடைக்காரனைக் குறித்து தனது எண்ணம் தான் யார் என்பதை நாயகன் நிரூபிக்கிறார்.

    ஆங்காங்கு பயணத்தின் போது தன் சிறுவதில் பார்த்த இடத்திற்கும் இப்போதிருக்கும் மாற்றத்திற்குமான மனவோட்டம் பதிவாகிறது.

     அவர் தங்கவேண்டிய இடத்தில் முதல் நாள் கழிகிறது. அப்படியிப்படி என சில வாரங்களில் அங்குள்ளவை அவருக்கு பிடிபடுகிறது. அவர் வீட்டு ஜன்னலில் இருந்து தெரியும் ஆலமரத்தில் தான் குரங்கள் அடைக்களமாகின்றன.

     ஒரு சமயம் பெரிய சத்ததோடு குரங்கு கீழே விழுகிறது. நடப்பதை நாயகன் கவனிக்கிறார். குரங்குகளுக்கு முதலுதவி செய்ய செல்வது தற்கொலைக்கு சமமானது என சொல்லிக்கொள்கிறார். இதுவரை இப்படி சொல்லியும் கேட்டும் எனக்கு பழக்கமில்லை. முதலுதவி செய்யச் செல்லும் நாம் நல்லவரா கெட்டவரா என்கிற காரணம் அச்சமயத்தில் குரங்குகளுக்குத் தெரியாது. மற்ற குரங்குகள் சேர்ந்து நான்கு வேட்டைப்பற்களாலும் இருபது நகங்களாலும் நம்மை தாக்க தொடங்கும் என்கிறார். சிறுகதைகளுக்கு இவ்வாரன குறிப்புகள் (டீட்டெயில்) அவசியம். அது கதையை வாசிக்கின்றவர்களை கதையில் மேலும் ஒன்றிப்போக வைக்கும். அதோடு நாயகன் மீது நமக்கு நம்பகத்தன்மையை ஏற்படுத்தும். குரங்குகள் குறித்த ஆய்வுகளுக்காக வந்திருக்கும் நாயகனின் சிறிய குறிப்புகள் கூட வாசகர்களை நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கிறது.

     கீழே விழுந்த குரங்கு இறந்துகிடக்க அதனை சுற்றி பல குரங்குகள் வேடிக்கப்பார்க்கன்றன. அதையொட்டிய காட்சிகளை வாசிக்கையில் புதிய அனுபவமாக இருகிறது. பெரிய குரங்கு இறந்துவிட்ட குரங்கின் மரணத்தை உறுதி செய்து தலையில் கைப்பதாகட்டும், குட்டிக் குரங்கு ஒன்று, இறந்த தந்தை குரங்கைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதவாகட்டும் மனதை நெருடுகிறது.

     குட்டிக்குரங்கிற்கு ஜெனி என்றும் தாய் குரங்கிற்கு வீணா என்றும் இறந்துவிட்ட குரங்கிற்கு விக்கி என்றும் பெயரை வைக்கிறார்.

     நாளாக நாளாக அனைத்து குரங்குகளுக்கும் பெயரை வைத்துவிடுகிறார். பெயர் வைப்பதற்கான காரணம் நமக்கு சிரிப்பைக் கொடுக்கிறது. ஆனால் அந்த சிரிப்பு அடுத்தடுத்து தொடரவில்லை என்பதுதான் வருத்தம்.

     சீக்கிரத்தில் வீணாவிடமும் ஜெனியிடமும் மாற்றம் தெரிகிறது. அதற்கு காரணமாக மூன்றாவதாக ஒரு குரங்கு. அதற்கு பரா என்றும் பெயரிடுகிறார். வீணாவிற்கு துணையும் ஜெனிக்கு தந்தையும் கிடைத்துவிட்டார்கள். துணையாதலும் துணையாக்குதலும்தானே வாழ்க்கை என கதாசிரியர் சொல்லும் போது நமக்குள் பல நினைவுகள் சம்பவங்கள் எழாமல் இருக்கவில்லை.

     துணையில்லாமல் காலம் தள்ளுவது மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, நமக்கு மிக அருகில் இருக்கும் குரங்குகளுக்கும் முடியாதா நினைத்துப்பார்க்கிறேன். ‘பரா’ என்னும் அந்த குரங்கின் மீது ஏனோ அன்பு ஏற்படுகிறது. பிராணியாக இருந்தாலும் அவற்றுக்கும் துணையின் மீதா அவசியம் தெரிந்ததை நினைத்து மகிழ்வதா அல்லது துணையில்லாமல் இருப்பது குரங்குகளுக்குக்கூட பாதுகாப்பில்லை என யோசிப்பதா என தெரியவில்லை.

     நாயகனின் ஆராய்ச்சியில் நாம் எதையோ கண்டுபிடித்த மகிழ்ச்சியில் இருக்க வைக்கிறார் கதாசிரியர்.

     ஓடையில் குளித்து வெளியேறும் நாயகன் ஒரு சிறு குடும்பத்தை பார்க்கிறார் ஒருவர் தோணியில் மின் பிடித்துக்கொண்டே வருகிறார். கரையில் அவருக்காக சிலர் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அம்மா அப்பா மகள் என புரிந்துக்கொள்கிறார். அவர்களிடம் பேச்சு கொடுக்கிறார்.  நடுத்தர வயது பெண் மட்டுமே பேசுகிறார். அந்த இளம் வயது பெண் அவளின் மகளென்றும் அவளின் கணவனை சீருடைக்காரர்கள் கூட்டிச்சென்று கொன்றுவிட்டதாகவும் இப்போதிருப்பவர் தனது இரண்டாம் கணவர் என்கிறார்.

     இதற்கிடையில் பாராவின் நடத்தையில் மாற்றம் இருப்பதை நாயகன் உணர்கிறார். அது காட்டுமிராண்டித்தனமாக நடந்துக் கொள்வதாகச் சொல்கிறார். ஜெனியை முதுகு பக்கமாய் கடித்தும் உள்ளது. நாயகன் அதற்கு மருந்திடுகிறார். நாளடைவில் சில சம்பவங்கள் அவரின் கவனத்திற்கு வருகிறது. தாய்க்குரங்கு வீணா இல்லாத போது அதன் குட்டியை பரா புணரத் தொடங்குகிறது. அதையொட்டிய நாயகனின் விவரனையும்  ஜெனியுன் நிலையையும் அவர் சொல்லும் போது இது வெறும் பிராணிகள்தானே அப்படித்தான் இருக்கும் என நம்மால் சமாதானத்தைச் சொல்லிக்கொள்ள முடியவில்லை.

     அது அவரை அலைக்கழிக்கிறது. இங்கு அவர் வந்ததற்கான காலம் முடிந்தது. புறப்படவேண்டும். கிளம்புகிறார்.  அப்போது பெரிய சத்தம் கேட்கிறது. குரங்குகள் எல்லாம் ஒன்றாய் சேர்ந்து ஒரு குரங்கை தாக்குவதாக தெரிந்துக் கொள்கிறார்.

     அச்சமயம், ஜனக்கூட்டமும் தூரத்தில் தெரிகிறது. யாரோ ஒருவனை மொட்டையடித்து கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்தி , சவுக்கால் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என்ன தவறுக்கான தண்டனை என பிடிபடவில்லை. புளியமரத்தில் அனை கட்டுகிறார்கள். அவனது கழுத்தில் எதையோ எழுதி மாட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள். நாயகன் அவ்விடத்தை கடக்கிறார். இப்போது நாயகனால் நன்றாக அந்த எழுத்துகளைப் படிக்க முடிகிறது. ‘எனது மகளைக் கற்பழித்தவன் நான்’ என  இருந்தது. இப்போதுதான் அவர் நினைவுக்கு வருகிறது அன்று ஓடையில் பார்த்த தோணிக்காரன் தான் அந்த எழுத்தை சுமந்துக் கொண்டு இருக்கிறான்.

     ஆலமரக்கிளையில் இருந்து ஒரு குரங்கு தலையில் அடிபட்டு கீழே விழுகிறது.  அதன் மேலெல்லாம் நகக்கீரல்களும் பற்களில் காயங்கலும் இருக்கின்றன. அதன் அருகில் சென்று பார்க்க அது அந்த ‘பரா’ குரங்கு என தெரிகிறது. மூச்சை இழுத்து இழுத்து அது இறக்கிறது. அதே சமயம் புளியமர முச்சஞ்தியில் துப்பாக்கி சுடும் சத்தம் மூன்று முறை  கேட்கிறது. யாரோ தன் தாயை அலறிக்கூப்பிடுவதாக கேட்கிறது என கதாசிரியர் கதையினை முடிக்க நினைக்கிறார்.

     உண்மையில் நாம் செய்ய வேண்டிய ஆய்வுகள் எதை பற்றியதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற கேள்விதான் கதையை வாசித்து முடிக்கையில் தோன்றுகிறது. மனிதன் ஒரு சமூக மிருகம் என யாரோ சொல்லிச்சென்றதில்தான் எத்தனை உண்மைகள் உள்ளன. ஆகக்கடைசியில் மனிதன் தன் உணர்ச்சிகளுக்கு எல்லாவற்றையுமே பழி கொண்டுவிடுகிறானா என்கிற கேள்விதான் மனதில் நிற்கிறது.

     இன்றும் கூட நாளிதழில் அதைவிட வேகமாக சமூக வலைத்தளங்களில் இவ்வாறான செய்திகளை தொடர்ந்துக் கேட்டுக்கொண்டு வருகிறோம். என்ன செய்ய முடிந்தது கோவமாக ஒரு இமோஜியை போடுகிறோம். என்றாவது நம்மை சுயபரிசோதனை செய்திருக்கிறோமா?

     யாருமற்ற தனிமையில் இருக்கும் போதுதான் ஒருவன் தான் யார், என்ன மாதிரி எண்ணங்கள் தன்னை சூழ்ந்து உள்ளன என அறிய முடிகிறது. அறிந்து முடித்தப்பின் என்ன செய்கிறோம் என்பது அவரவர்க்கு அவர் தரும் நேர்மையான பதிலாக இருக்கட்டும்.

-          -தயாஜி


கனவுத் தூரிகைகளால் வரைந்த ஓவியனின் கவிதைகள்

  வாசகசாலை பதிப்பகத்தின் (ராஜகீழ்ப்பாக்கம், கிழக்கு தாம்பரம், சென்னை 600 073) வெளியீடான ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் ”டாவின்சியின் ஓவியத்தில் நடனமாடுப...